"A MIÑA EUROPA PARTICULAR"Alegrádevos irmáns: Hoxe é o día de Europa, loado sexa. Asi que eu decido visitar a miña Europa particular: O Ezaro, un pouco de fermosura perdida que me fará esquecer a confusión electoral a que estiben sometido nas últimas semás. Ezaro é Europa que Zeus raptou para leva-la a morada de Deus, o monte Pindo, que lle quedaba a un paso e aproveitou para concebir con ela a Minos. E a Syldavia do Vello continente "donde o tempo pasa tan despacio"; Ezaro é o paraxe mitade escocés, mitade polinésico que eu imaxinaba fai anos cando lía as novelas do sensible Stevenson. E, en fin, o Iguazú galaico cercenado a traición por uns miserables megavatios de nada. E agora, é máis Europa que nunca: con una vía recén inaugurada, bordeando unha costa na que o auga marina tocase dende o coche, unha carretera que permite ó visitante flotar no Atlántico dende o asfalto. Unha señora carretera europea. E unha bandeira azul estrenada (qué é Europa?, preguntasme, cando cravas a tua pupila na miña pupila azul) nuha praia limpa e branca, barrida as veces por un vento nada amigable, que convida sutilmente a comer o areal gran a gran, co permiso das próximas gavotas. Unha auténtica praia europea. Iso e máis é Ezaro, a miña Europa, punto dende cuio mirador en días propicios é doado ve-la Républica Dominicana, e xirando un pouco a cabeza na dirección a Buxantes, en línea a Vimianzo distinguese ó lonxe Estrasburgo, porque todos sabemos que a terra é chá e a imaxinación non. Ezaro é o lugar único en Europa coa desembocadura dun río en cascada, cuias augas acarician tra-la ensenada as illas Lobeira e divisan o Castelo de Peñefiel, o refuxio dos poetas solitarios. Ahí estarei, na miña Europa particular enclave de Dumbría que inspirou tantas lendas que non coñecen de parlamentos Europeos, comisións de Bruselas nin tribunais de Luxemburgo. Ahí estarei pescando, "botando" mensaxes en botellas azuis y votando pola tranquilidade. Xa o di o anuncio: "Ven e cóntao". Ó mellor sí que é como o imaxinas.
|